After a long time…

…I’m on this page, writing a new post! I don’t even want to look at the date on my last post here… well, I’ve been busy can be a ready excuse! There’ve been so many things I’ve wanted to write about but never got around to doing it…

Our sonny boy is a 19 month old toddler now! Can you believe that? I can’t!! He has bounded past so many milestones that they seem like a blur in my mind! That’s why one has gotta be regular on the blog, you’ll say; I know!
He now tells his name correctly albeit by adding a paapa suffix to it – infact he takes several names now – mine since a long time, it being the simplest with 2 letters, the maids’ names (she is delighted to have him call out her name and he does it atleast a dozen times while she’s around!), his cousins’ names – many such, except his appa’s – ha ha! *evil laughter*

He loves his books – yes he’s got quite a few already (courtesy his amma, who crazily had picked up the first bunch when he wasn’t even born) and he loves it when we read it out to him loud and that is the first thing he wants to do in the morning after he wakes up! He learns quickly and knows most of the pictures/ objects already and tells them out loud when we point to it in the book. He loves his rhymes and recites several in Kannada (nayi mari, nayi mari…, male bantu male, aane bantondaane…) and English (chubby cheeks, twinkle twinkle, johnny johnny, happy birthday…) – even if it is in parts, in his cute baby tongue, as and when it pleases his fancy. He also knows to count from 1 to 10 in both Kannada and English (he swallows ‘entu‘ in Kannada and ‘five’, ‘nine’ in English). He recites “A for apple, B for ball… right upto Z for Zebra”, with only a few misses in between. He understands every single thing that we tell him; but whether he chooses to do what we say or not is totally decided by his majesty! I don’t know if he’s doing stuff ahead of his age or not, as I’ve mentioned once before, I’ve never looked at any charts to keep track of his milestones. We enjoy them as and when he learns new stuff and surprises us with his antics. All I can say is – there is never a dull moment and it is a joy to watch him grow!

This spring of joy is much needed in our lives which is getting more hectic by the day. If the distance we were traveling to work was not already long enough, both mine and the hubby’s offices shifted to a location, another 10 km further away – now most of our waking hours are spent in locations on the far East of Bangalore, which if you ask me I can never consider to be a part of the city! Of course, people’s opinions differ and they have offered us various suggestions – the most common one being, why don’t you move to a place closer to work? We don’t want to move for several reasons – the most important being the kiddo, we don’t want to disrupt his routine, most definitely don’t want to put him in a creche/ playschool now and we want him to grow up in environs which atleast in parts remind us of the Bangalore of yore. We want him to be familiar with the bylanes of Basavangudi and Gandhibazar and Jayanagar and Malleshwaram – enjoy and drink in the cool air provided by the green lung spaces which still dot some parts of these areas. We don’t envisage ourselves as people who would enjoy the pleasures offered by the glitzy malls and amusements of a glamorous cosmopolitan Bangalore. If for this we gotta bear some hardships, then so be it; I am sure we will work out a mid-way solution somewhere down the line.
Phew! that’s quite a rant, isn’t it? But I’ve really had enough of people offering me the seemingly simple solution to our hardships – ‘move house’!

Amongst other news, on one of our recent ventures to this famous lung-space of Basavangudi, we came across this Kannada library called “Munnudi” and I thought I must spread word about it on my blog. It is a modern library catering exclusively to Kannada readers with a wide variety of books – old and new in the various genres of Kannada literature. The registration fee is a nominal Rs.100 and they have different membership schemes – starting with the silver membership plan for Rs.50 a month with the facility to borrow 1 book at a time, right upto the diamond membership for Rs.150 and 3 books combo. Additionally with each scheme you have the choice to pay the fee upfront for the year where you also get cool discounts and what’s more in such a case, they do a home delivery of the books too! There is also a platinum plan for Rs.2000 yearly payment only with 4 books combo. They have a in-house kiosk with the RF-ID reader using which you can track the books and maintain your membership. Isn’t the whole idea so  awesome?!

I was really impressed with the initiative and thought I should share it with my readers (however few they might be! :D) And today while I was looking to check if they have a website, what do I find? – apparently it’s a venture of Just Books clc, as you can read it here and they also have a Facebook page – check this out. Guess they’re not exactly in need of publicity, but it nevers harms to spread the word, don’t you agree?! 🙂 Do drop in if you’re in the vicinity of KrishnaRao Park in Basavangudi – it is located on the road leading to ‘South Thindies’, they’re open from 8.30 AM to 9 PM on all days except Mondays which is their off-day.

Well, that’s it for now and I will try to be more regular with my posts, going forward…



ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ದೇವರು

ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಮಾಜ ಜೀವಿಗಳು… ನಮಗೆ ಸಂಸಾರ – ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಗ, ಮಗಳು, ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ … ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ಸಂಬಂಧಿಕರು; ಜೊತೆಗೆ ಶಾಲೆಯ, ಕಾಲೇಜಿನ ಸಹಪಾಠಿಗಳು, ಕೆಲಸದ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಅದಲ್ಲದೆ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುವಾಗ ಸಿಗುವ ಹಾಯ್-ಬೈ ಸ್ನೇಹಿತರು… ಅಬ್ಬ! ಅದೆಷ್ಟು ಜನ!

ಆದರೆ ದಿನದ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳು ಇರುತ್ತವೆ – ನಮಗೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲವೆನ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾವುದೂ ಬೇಡವಾಗಿರುತ್ತದೆ – ನಾವು ಎಷ್ಟು ಒಬ್ಬಂಟಿಗರು ಎನ್ನುವ ಕಹಿ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮ ಮನದ ತಿಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ಮನುಷ್ಯ ಇಷ್ಟು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಹಾಗು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ – ಆ ‘ದೇವನಿರುವನು’ ಎಂಬುದು ಒಂದು ನಿಶ್ಚಲ ಸತ್ಯ, ಎಂದು ಇನ್ನೂ ನಂಬಿದ್ದಾನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಲು ನಾವು ದೇವರ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕುತ್ತೇವೆ!

Baby tales and more

A few days more and he’s gonna be a quarter of a year old… wow! My little baby is growing up fast! His antics and expressions are a mother’s delight…

What is the most fascinating aspect of seeing a baby grow everyday is how he learns to do new stuff ever so often. For days on end you try to catch his attention with the rattle but he doesn’t care a hoot and one fine day he wakes up and starts following the rattle all along the way you move it! He is lying on his back all the time and yet one day he decides he can turn and soon enough realizes that he can turn some more and relentlessly tries to flip over! For two months you cooed and cajoled but there would be no answering smile, but then suddenly he starts recognizing you as someone special and dazzles you with that million dollar smile umpteen times in a day! Wow! It must be magic, isn’t it? 🙂

Amongst other developments, we had the naming ceremony. The day came and went by in a blur amidst all the accompanying excitement. A lot of friends, family and well-wishers made it to bless the baby, which warmed the cockles of our heart. Also the literary spirit in me awakened in the guise of a proud mother and I was inspired to pen a few couplets – one of it was for the invite and the other one graced a flex- poster put up as the background prop of the ceremony itself. Here they are – posted for posterity!

ಆಗಸ್ಟ್-ನ ತಿಂಗಳದು, ತಾರೀಖು ಇಪ್ಪತ್ತು
ಎಲ್ಲೆಡೆ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಬ್ಬದ ಸಡಗರವಿತ್ತು
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸಂತಸ ಹೊಮ್ಮಿತ್ತು
ಬಂದದ್ದು ಲಕುಮಿಯಲ್ಲ, ಪುಟ್ಟ ನಾರಾಯಣ ಆ ಹೊತ್ತು!
ಉರುಳಿದವು ದಿನಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ!
ತುಂಬಲಿದೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಆಗಲೇ ಈಗ
ಇನ್ನೇನು ಬಂದಿತು ನವೆಂಬರ್-ನ ಚಳಿ-ಮಳೆ
ಪುಟ್ಟ ಕಂದನಿಗೆ ಹೆಸರಿಡುವ ಶುಭ ವೇಳೆ
ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಆ ಸುದಿನ
ಬಯಸಿದ್ದೇವೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆಗಮನ 
ಸ್ಥಳ – ನಮ್ಮ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದ ವಿಶಾಲ್ ಭವನ
ವಿಶಾಲ ಮನದಿಂದ ಬಂದು ಹರಸಿ ನಮ್ಮ ಕಂದಮ್ಮ-ನ
ಆರೋಗ್ಯ, ಆಯಸ್ಸು, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ
ಸದ್ವಿದ್ಯಾ, ಬುದ್ಧಿ, ವಿನಯ, ಸಮೃದ್ಧಿ
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಶಿಸಲಿ ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ 
ಎಂದು ಬಯಸುವ ನಿಮ್ಮ ಅನು – ಪ್ರದೀಪ


That was the one in the invite and the other was…

ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದಿನ ಕಂದಮ್ಮ, 
ಅಪ್ಪನ ಗುಂಡ ನಾನಮ್ಮ 
ಪುಟ್ಟಾಣಿ, ಕುಳ್ಲಾಂಟಿ, ಚಿನ್ನಾರಿ       
ಬಂಗಾರಿ, ಪುಟ್ಟಪ್ಪ, ಜಾಣ-ಮರಿ  
ಮುದ್ದಿನ ಕರೆಗಳು ನೂರಾರು
ನನಗಿವು ನಾಮಗಳು ಹಲವಾರು
ಆಗಲೇ ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು
ಶಾಲೆಗೇ ಬರೆಸುವಿರಿ ಹೆಸರೇನು?
ಕಳೆಯಲಿ ತಿಂಗಳು ಎರಡೆಂದರು   
ಇಡುವೆವು ನಿನಗೆ ಹೆಸರೆಂದರು
ಹೀಗೆ, ಬಂದಿತು ನಿಮಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ
ಇಂದು ಮಾಡುವರು ನನ್ನ ನಾಮಕರಣ


In a week’s time I will be heading back home – the one with just me, the hubby and our baby. Just the thought of the countless things that I’d have to manage in addition to the baby, boggles my mind. But what’s even more worrisome is the thought of how much my parents are gonna miss the little one 😦 Their days are a string of activities strung around the baby, they talk to him, play with him and cuddle him even as they go about their daily tasks – it’s gonna be a huge void, difficult to fill in. But then, such is life – I guess,  slowly but surely they’ll get used to life as it was before and all the cuddles and kisses will have to wait for the weekend visits 🙂

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಶ್ರಾದ್ಧಾ – ಶ್ರದ್ಧಾ

 ಶ್ರದ್ಧಾ! ನಾವು ನಿನ್ನೆಯ ರಮಣೀಯ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಕಳೆದದ್ದು ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ. ಇದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ radio jockey ವಿನಾಯಕ್ ಜೋಶಿಯ ಪ್ರಸ್ತುತಿ, ಅವರ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ತಂದೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ. ಕಳೆದ ವಾರ buzzintown -ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಹೋಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ tickets ಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ online tickets ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದರು ಪತಿರಾಯರು. ಖರೀದಿಸಿದ 5 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಧೋ ಎಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು! ಇನ್ನಾಯಿತು, ನಮ್ಮ ಸಂಜೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಫಲಿಸಿದಂತೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು! ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಸುಮಾರು 6.30ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆಯು ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಂಡವು. ಬಿರ್ರನೆ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿ, ಥಟ್ಟನೆ ರೆಡಿ ಆಗಿ ಹೊರಟೆವು. ನಾಟಕದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಇದ್ದದ್ದು ಮರಡಿ ಸುಬ್ಬಯ್ಯ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದ ಎದಿರು ಇರುವ  K.H. ಕಲಾ ಸೌದ -ದಲ್ಲಿ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಮಳೆಯ ನಂತರ ರಾಮಾಂಜನೇಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಇರುವ ಕಲಾ ಸೌದಾ-ದ ವಾತಾವರಣ ಅಮೋಘವಾಗಿತ್ತು! ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿ, ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಭೂಮಿ, ನಿಶ್ಚಲವಾದ ಪಾರದರ್ಶಕ ನಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ತೂಗುತಿದ್ದ ಹಸಿರು ಗಿಡ-ಮರಗಳು…  ಮನೋಹರವಾದ ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ನಮ್ಮ KemmaNNugundiya  ಪ್ರವಾಸದ ನೆನಪು ತಂದಿತು! 🙂   
Shraddha - A kannada play directed by Vinayak Joshi

Shraddha - A kannada play directed by Vinayak Joshi

   7.30 ಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಾಟಕವು 10 ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿ ಶುರುವಾಯಿತು – ಬಹುಷಃ ಮಳೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಿರಬಹುದು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಅಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಡ ಕಲಾ ಸೌದವು ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಚ್ಚತೆ, ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ – ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಒಂದು ನಾಟಕ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರುವ ದಿನವಾದರೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಮನ ಹರಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಮೂಡಿ ಬಂತು. ನಾಟಕ ಶುರುವಾದದ್ದು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ video  ತೋರಿಸುವ ಮುಖಾಂತರ – ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಅವರ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರೊಡನೆ ಇವರುಗಳು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ನೆನಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದಿತು. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ – ನಿರ್ದೇಶಕನ ಹಲವು ಗೆಳೆಯರಿರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಇವರ ನೆಂಟೇನಾದರೂ ಇದ್ದಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು – ಇದರ ಉತ್ತರ ಕೊನೆಗೂ ಸಿಗಿಲಿಲ್ಲ. 

Prabhakar Rao - as Sheenu, the son

   ನಾಟಕದ ರೂಪರೇಖೆ ಹೀಗಿತ್ತು – ಅದು ಒಳ-ಹೊಕ್ಕಿ ನೋಡ ಬಯಸಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ತಂದೆ-ಮಗನ ಸಂಬಂಧದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳನ್ನು – ಎರಡು ತಲೆಮಾರುಗಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಚಿಂತನೆಗಳ ನಡುವಿನಿ ಅಪಾರವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು. ಸದಾ ಕಾಲ ಚೂಪು ಮೀಷೆಯನ್ನು ನೇವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಂದೆಯು, ಬಾಲ  ಗಂಗಾಧರ ತಿಲಕರ ಮೂಲ ತತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ನಿಚ್ಚಳ ನಂಬಿಕೆ ಉಳ್ಳವರು ಹಾಗು ತಪ್ಪದೆ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು. ಅವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ಶಿಸ್ತು, ಕಠಿಣ ಹಾಗು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದಿರುವಂತದ್ದು. ಇದು ಮಗನಾದವನಿಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ತುಂಟತನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬಾಲ್ಯ, ಕಸಿ-ವಿಸಿಯ ಯೌವ್ವನ ಮತ್ತು ಪಕ್ವ ಪಡೆದ ಪ್ರಾಯ – ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಅವನು ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದು ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ, ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ. ಕೊನೆಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮಗನು ನೌಕರಿಯ, ಭವಿಷ್ಯದ ಶೋಧೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ-ಗೆ ಹೊರಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ . ಆಗಲಾದರೂ ತಂದೆಯು ಅವನ ಪ್ರೇಮ, ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ? ಇದು ಈ ನಾಟಕದ ಅಂತ್ಯದ ದೃಶ್ಯ.  ಇದಷ್ಟನ್ನು ಮಗ ಶೀನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವರ ತಂದೆಯ ಶ್ರಾದ್ಧದ ದಿನದಂದು.  ಅವನು ಹೇಳುವಂತೆ ಈಗ ನಾವು ಮಾಡುವುದೇನು – ಬರಿಯ ಈ ಶ್ರಾದ್ಧ ಅಷ್ಟೇ – ಯಾರೋ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆಸುತ್ತೇವೆ ಅವರೊಂದಿಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ – ನಾವು ಎಳ್ಳು ನೀರು ಹಾಕಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಶ್ರದ್ಧೆ. ಈ ಶ್ರದ್ಧಾ ಭಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಮಾಡುವ ಶ್ರಾದ್ಧ-ವೇ ಶ್ರದ್ಧಾ!         

 ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ನಾಟಕ ನೋಡಿದ ಅನುಭವವು ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತೆಜಿತವಾಗಿಯೂ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು.   ಅವರ ತಂದೆಯ ಮೂರನೇ ವಾರ್ಷಿಕದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದ ವಿನಾಯಕ್ ಜೋಷಿಯವರ ಈ ನಾಟಕವು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕೊಡುಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.  

with Vinayak Joshi, as the father

ಮಗ ಶೀನು-ವಿನ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದವರು ಶ್ರೀಮಾನ್ ಪ್ರಭಾಕರ್ ರಾವ್-ರವರು, ಹಾಗೂ ತಂದೆಯ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಾಟಕವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದವರು ನಮ್ಮ V +ನಾಯಕ, ವಿನಾಯಕ್ ಜೋಷಿ-ಅವರು. ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಪಾತ್ರ-ವಹಿಸಿದವರು ಅಭಿ.  ಪ್ರಭಾಕರ್-ರವರ ನಟನೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು – ಅವರ ಸಂವಾದದ ಶೈಲಿ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ರೀತಿ, ಅವರ ಇಡೀ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮನದಟ್ಟುವ ಹಾಗಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟ ನೆನೆಪುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಪುಟಾಣಿ ಪುಂಡರ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಕರವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪುಟ್ಟ ಶೀನು-ವಿನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ತೇಜಸ್ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಕಳವು ಮಾಡಿದನು! ವಿನಾಯಕನ ಅಭಿನಯವು ಸಹ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು – ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಮತ್ತು ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ರಂಗೇರುತಿತ್ತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ಸಹ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ, ಅದರಲ್ಲಿನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಿಲುವು – ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಪಿತೃ-ಪುತ್ರರ ಮಾತು-ಕಥೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ video ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ – ಇವರುಗಳು ಯಾರು, ಈ ನಾಟಕದ ಮೇಲೆ, ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಇವರ ಸಂಬಂಧ ಏನು ಯಾವುದೂ ತಿಳಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದರೆ ನೋಡುಗರಿಗೆ ಇನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿರುತಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾಟಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳ ಪರಿಚಯವೂ ಕೂಡ video -ದ ಮೂಲಕವೇ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರ ಬದಲು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳನ್ನು ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಅವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರೆ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿರುತಿತ್ತು.   

ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಿ, ಕನ್ನಡ ಬೆಳೆಸಿ!

ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಪ್ರಶಂಸೆಯ ನಂತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನ ಬರಿಯಬೇಕೆಂದು  ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬರೆಯಲು ಯಾವುದೂ ಸೂಕ್ತವಾದ ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತೆನ್ನಿಸಿತು. ಒಂದು ರಜೆಯ ದಿನದಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಪತಿ ಟಿ.ವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದು ಚಾನೆಲ್ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದೆ ಒಂದರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಎಗರುತ್ತಿದ್ದರು ಪತಿರಾಯರು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಒಂದು ಕನ್ನಡದ ಚಾನೆಲ್ ಅಲ್ಲಿ ಪತಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಅವರ ನೆಚ್ಚಿನ ರೇಡಿಯೋ jockey ವರ್ಷ! ಹಾಗಾಗಿ ಓಡುತಿದ್ದ ಗಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಂತಿತು 🙂   

ಅವಳು ನಡೆಸಿಕೊಡುತಿದ್ದುದು ‘ಸಾಲಕ್ಕೊಂದು ಸಲಾಂ’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು. ೪ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವರು ಸರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಿಸೆಗೆ ಹಣ ಸೇರುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೆ ೧ ಲಕ್ಷದ ಮೊತ್ತದವರೆಗೂ ಹಣ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಏನೋ ಇತ್ತು ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಶೈಲಿ. ಅಂದಿನ ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಕರೆಸಿದ್ದ ಮಂದಿ ೪ ಜನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು. ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಹಾಗು ಒಬ್ಬ ಮಹನೀಯ athletics ನಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ weight -lifting , ಮತ್ತೊಬ್ಬ hockey-ಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದವ. ಇವರೆಲ್ಲ ಮೂಲತಹ ಕೊಡಗು, ಮಂಗಳೂರು ಹೀಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದು ಬಂದವರು. ರಾಜ್ಯ ಹಾಗು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದವರು.  

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾಯಿತು, ಎಲ್ಲರು ಅವರವರ ಪರಿಚಯ ನೀಡಿದರು, ವರ್ಷಾಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಏನೋ ಸರಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅದು ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಈ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ತಾರೆಯರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವೂ ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಅವರ ಬದುಕಿನ, ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ವರ್ಷ ಕೇಳುತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ೪ ಜನ ಧೀಮಂತರು kanglish ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಅಂದರೆ ಎರಡು ಪದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಶುರು ಮಾಡುವುದು ನಂತರ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-ಗೆ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದು.  ಅದು ಏನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಕಷ್ಟ ಆಗುವಂತಹ technical terms ಏನು ಅಲ್ಲ, ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ – ವರ್ಷಾಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗಿದ್ದರೆ – ‘ನೀವು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಟ್ಟು ಇದರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?’ ಅವರ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿರುತ್ತಿತ್ತು – ‘ ನಾನು ಸುಮಾರು 10 -15 years  ಇಂದ I have been practising this sport ‘ ಅಂತ! ಹೀಗೆ ಇತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು ಅವರುಗಳು ಆಡಿದ್ದು! ನಾನು ನನ್ನ ಪತಿ ಕೊನೆಗೆ ನೋಡಲಾಗದೆ/ ಕೇಳಲಾಗದೆ ಬೇರೆ ಚಾನೆಲ್-ನ ಎಡೆಗೆ ನಮ್ಮ  ಪಯಣ-ವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು! 

ಆದರೆ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳವರೆಗೂ ಈ ವಿಷಯ ನನ್ನನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಈಗಲೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಹಿರಿಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚಾನೆಲ್-ನ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದೇಕೆ? ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇ? ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುವುದಿಲ್ಲ-ವೆಂದೇನು ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ, ಶೋತೃಗಳಿಗೆ ಅವರು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸಂದೇಶವೇನು? ನನಗೂ ಗೊತ್ತು – ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾರೂ ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡ-ದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ – ನಾನೇನು – ನಾನು ಸದಾ ಕಾಲ ಶುದ್ಧ ಕರಾರುವಕ್ಕಾದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಆಂಗ್ಲ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಈಗ ಸರ್ವೇ-ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅದಲ್ಲ – ಪ್ರಶ್ನೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಾದರೆ ಉತ್ತರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು! ಅಂತಹ ಬಲವಂತವೇನು? ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದುದು ಕನ್ನಡದ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾಷಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಿರ್ವಾಹಕಳು ಅಂತಹ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಅದೇ ರೀತಿ ಉತ್ತರಿಸಲು ನಷ್ಟವೇನು? 

ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನುಡಿಯಲು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವೇ? ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಾವು ಪೋಷಿಸಿ, ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತ್ಯಾರು ಬರುವರು?

ಏನಂತೀರಿ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮದೇನು ಅನಿಸಿಕೆ?

As the year 2009 draws to a close…

…the people of Karnataka are not left with much to cheer about. The final few days have only taken away some of the most-loved doyens of the Kannada film and music industry – first C.Ashwath and now Dr.Vishnuvardhan. While it was difficult enough to come to terms with the fact that Ashwath – a truly one of the kind singer whose kanchina kanttha is unmatched, is no more going to be heard; the very next morning brought an even bigger blow – the news that Dr.Vishnuvardhan – one of the most charming and versatile actors of the Kannada film industry had passed away at the mere age of 59.

Whenever Ashwath took centrestage he would literally set it on fire with his exuberant and passionate performance. His voice is to be heard to be believed – loud, melodius and reverberating with energy, it would give anyone listening goosebumps. Though I never had the opportunity to witness any of his performances live, I have dearly loved so many of his songs. His contribution to Kannada sugama sangeetha and film music is immense, but he was also one of the people who had a hand in resurrecting the bhaava geetha genre of Kannada music and made it as popular and favourite as film songs. He popularized so many of the poets’ compositions by bringing out song collections in the voices of promising voices of veterans and new-comers alike, thereby encouraging the infusion of fresh blood into the music world. He has also composed music for dozens of movies and tele-serials – all of T.N.Seetharam’s much-loved serials ranging from Mayamruga to Manvantara to Mukta-Mukta owe some part of their popularity to their excellent title tracks composed and sung by Ashwath. He has composed music for some unforgettable tracks like Raayaru bandaru, Deepavu ninnade, Balegaara chennaya from Mysoora Mallige and also songs like Nammoora mandaara hoove from the movie Aalemane…songs of Santa Shishunaala Sharifa  and TS Nagabharana’s Naagamandala the list just goes on and on. Singers of his kind are rare and his demise has left a huge void in the music world.

Vishnu as he was lovingly called, was one of the most-loved actors the Kannada filmdom has seen. Setting the screen on fire with his power-packed performance as the chiguru-meese Ramachari in Puttanna Kanagal’s Nagarahaavu, he went on to achieve great heights and carved a niche for himself, in spite of always being in the shadows of the larger-than-life actor and icon of his times – Dr.Rajkumar. He has acted in movies like Hombisilu, Gandhada Gudi, Saahasa Simha (which also got him the title Saahasa Simha Vishnuvardhan), paired up with the lovely Suhaasini in the tragic-love-story Bandhana, played the part of a musician with aplomb in MalayaMarutha which had some excellent classical compositions, was the lovable happy-go-lucky-guy in Suprabhaata, romanced Jayaprada in the remake of Baghbaan – Ee Bandhana, was a part of the hugely successful Aapthamitra  and had just recently wrapped up work on its sequel Aaptharakshaka which was going to be his 200th film too. Vishnu with his trademark right-hand kada and left hand antics and immaculate acting has left behind a mark that will be very hard to replace.

The people of Karnataka as usual have been rowdy and disgusting in their behaviour in paying homage to these icons. Pelting stones, breaking glass and shops, rousing mobs, torching public vehicles, forcibly shutting down shutters – everything that would’ve made the dead people turn in their graves. Shame on us – that we cannot in the least give a respectful homage to the departed souls and cannot let their families rest in solitude and peace. I wonder when we will ever get to see such a day, when the so-called fans will realize that they are not helping anybody’s cause by indulging in such henious acts?

I just want to say – you have entertained us all till your last breath and you shall live forever in our memories. May your souls rest in peace!

ದೀಪಗಳಿಂದ ಝಗಮಗಿಸಿದ ದೀಪಾವಳಿ

ಹೊಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಚರಿಸಿದ ಹೊಸ ಬಗೆಯ, ಬಣ್ಣದ ರಂಗಿನ ಬೆಳಕಿನ ಹೊಳಪಿನ ದೀಪಾವಳಿಯ ಒಂದು ಕಿರುನೋಟ!
ಈ ಹಬ್ಬವು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ…